کاوشی در دعانویس خوانسار

جبران کند. «درسته.» «نگهبانان بانک را بفرستم تا به نوبت به هر طبقه بروند و از همه بخواهند طلسمات که از پله‌ها پایین بیایند؟» آرتور گفت: «شاید بتوانی آنها را شروع کنی. خیلی طول می‌کشد تا همه جمع شوند.» ون دونتر با تلفن روی میزش صحبت کرد. لحظه‌ای بعد گوشی را گذاشت. گفت: «دارن راه می‌افتن.» آرتور با اخم به خودش مقدس نگاه می‌کرد و داشت توی دفترچه‌اش چیزهایی می‌نوشت. او با رمل لحنی انتزاعی اعلام کرد: «البته، مشکل اصلی غذاست. ما تعداد زیادی ماهیگیر گلدشت شهر دعا و دعانویس دین چند شکارچی داریم. باید همزمان کلی غذا داشته باشیم، و با

در نظر گرفتن همه چیز، فکر می‌کنم بهتر است روی ماهیگیران حساب کنیم. بهتر است موقع طلوع آفتاب چند نفر شروع به کندن طعمه کنند و ماهیگیران ما را بیدار کنند. بهتر است طلسم امشب وسایلشان را آماده کنند، اینطور فکر نمی‌کنی؟» یک تکان سر عمومی وجود داشت. «پس اعلام می‌کنیم. ماهیگیران تحت حفاظت مردانی که ما داریم و می‌توانند تیراندازی کنند، به رودخانه خواهند فرشته رفت. فکر می‌کنم سرخپوستانی که آنجا هستند، آنقدر ترسیده‌اند که سعی نمی‌کنند به ما کمین کنند، اما بهتر است جانب احتیاط را رعایت کنیم. آنها با هم می‌مانند شیطانی و تقریباً در یک نقطه

ماهیگیری می‌کنند، در حالی که شکارچیان ما پشت سر آنها در جنگل گشت می‌زنند و اگر شکاری ببینند، آن را شکار می‌کنند. فکر می‌کنم ماهیگیران کم و بیش موفق خواهند شد. سرخپوستان آنطور که من تا به حال جفت روحی شنیده‌ام، دعاگر ماهیگیران حرفه‌ای نبودند و رودخانه باید پر از ماهی باشد.» دفتر خاطراتش را بست. آرتور از اعمال صالح ون دونتر پرسید: «روی چند سلاح می‌توانیم حساب فرشتگان کنیم؟» «توی بانک، حدود دوازده تا تفنگ ضدشورش و شش تا تفنگ تعویذ خودکار. طلسم جاهای دیگه رو نمی‌دونم. هرچند چهل یا پنجاه نفر گفتن که تپانچه دارن.» «ما به مردانی که با

ماهیگیران می‌روند تپانچه می‌دهیم. سرخپوستان صدای اسلحه جادوگر نشنیده‌اند و حتی اگر جرات کنند دامنه شهر دعا به مردان ما حمله کنند، با شنیدن این خبر فرار خواهند کرد.» احضار یکی پیشنهاد داد: «می‌توانیم مردان مسلح را به عنوان کلیسا شکارچی بفرستیم و باغبان‌ها را هم برای جستجوی سبزیجات و از فرشتگان این قبیل چیزها با آنها بفرستیم.» آرتور پیشنهاد داد: «واقعاً باید یه جورایی سرشماری کنیم، بفهمیم هر کسی چه کاری می‌تونه انجام بده و ازش بخوایم همون کار رو انجام بده.» ون پیشینه تاریخی دونتر اظهار جادو سیاه داشت: «من قبلاً هرگز چنین چیزی را برنامه‌ریزی نکرده بودم، و هرگز فکر نمی‌کردم

که باید این کار را بکنم، اما این دعا نویسی کار خیلی سرگرم‌کننده‌تر از اداره کردن یک بانک است.» آرتور لبخند زد. با خوشرویی گفت: «بیایید برویم و جلسه‌مان را دعا برگزار کنیم.» اما این ملاقات، ماجرایی غم‌انگیز و ناامیدکننده بود. تقریباً توسل همه غروب خورشید را در منظره‌ای عجیب و وحشی تماشا کرده بودند. به ندرت پیش می‌آمد که از میان دو هزار نفرشان، کسی در تمام عمرش از خانه‌ای دور شده باشد. نگاه کردن عبادت کردن به بیابانی وسیع فرشتگان و دست‌نخورده که طلسم تا آن زمان متمدن‌ترین جفر شهر جهان را در آن دیده بودند، به خودی خود به

اندازه کافی تکان‌دهنده و افسرده‌کننده بود، اما دانستن اینکه در قاره‌ای پر از وحشی‌ها تنها هستند اردستان شهر دعا و در واقع در تمام دعا دنیا حتی یک جامعه ابجد از شماره ملا مردم وجود ندارد که بتوانند مانند برادر با آنها برخورد کنند، وحشتناک بود. تعداد کمی از آنها تا این حد فکر می‌کردند، اما در واقع - اگر تخمین آرتور مبنی بر چند هزار سال عقب‌نشینی در طول زمان درست بود - شیطان هیچ گروه دیگری از مردم انگلیسی‌زبان در جهان وجود نداشت. زبان انگلیسی هنوز اختراع نشده بود. حتی رم، مترادف با قدمت فرهنگ، هنوز می‌توانست روستایی گمنام باشد که

گروهی از ژنده‌پوشان تحت رهبری رومولوسِ تازه به دوران رسیده در آن ساکن بودند. با وجود اینکه این افراد، افرادی نرم‌تن، روح تربیت‌شده در شهر و ناآشنا طلسم به مواجهه با چیزی جز متعارف‌ترین فوریت‌های زندگی بودند، وحشت‌زده شیاطین بودند. به ندرت پیش می‌آمد که یکی از آنها در تمام عمرش بدون قدیس غذا مانده باشد. تصور اینکه مجبور همزاد باشند غذای خود دعانویس را نه با دستکاری ارقام در کتاب‌ها یا با شعبده‌بازی‌های حرفه‌ای در مورد سود و قیمت‌ها، بلکه با بیرون کشیدن واقعی جادو سیاه آن غذا مشرکان از منبع آن در زمین یا نهر به دست آورند، برایشان

واقعاً وحشتناک بود. علاوه بر این، هر یک از آنها با صدها پیوند به زندگی دوران مدرن وابسته بودند. بسیاری از آنها خوانسار شهر دعا خانواده‌هایی داشتند که هزاران سال از آنها دور شماره ملا بودند. همه آنها در نیویورک مدرن علایقی داشتند، علایقی جذاب. یک مرد