آرشیو اسفند ماه 1404

را خریدم - از تندنویس‌های دفتر پدرم خواستم روبان‌های ماشین تحریر قدیمی‌شان را برای من نگه دارند، جوهر درست کردم و فروختم؛ از جوهرهای دیگر بهتر است.» «و این لباس دیده‌بانی‌ات است؟ شنیده‌ام پسرها امروز دارند اردو را شروع می‌کنند.» «کی بهت گفت؟» «فکر کنم دکتر برنت بود.» «اون رد دیره؛ با ما میاد.» او در حالی که موهای پرپشت و فرفری او را نوازش می‌کرد، گفت: «و چطور می‌توانی این همه چیز را آنجا جا بدهی؟» او پاسخ داد: «اوه، چیز زیادی در آن نیست؛ چند سیب، یک جفت کفش صدرا شهر دعا سنگین، یک پیراهن...» «چی؟» «می‌خوای یه نگاهی به داخلش بندازی؟» پرسید و توده‌ی کتاب‌ها را زمین گذاشت طلسم نویس و کیف دستی‌اش را از انتهای طلسم نویس عصایش بیرون آورد.

او با خنده گفت: «اوه، نه، منظورم توی سرت بود؛ دعا اما طلسم نویس این هم از این؛ چیزهایی که به من گفتی را به خاطر خواهم سپرد. بهترین دعانویس شهر خداحافظ، و امیدوارم مهربانی‌ات با من باعث نشده باشد که برای رسیدن به قطار دیر طلسم نویس کنی.» او روی پله‌های مدرسه ایستاده بود (آخرین جادو و طلسمات روز ترم بهار بود) و او را تماشا می‌کرد که با شادی در خیابان قدم می‌زد، کلاه خاکی‌اش را پشت سر گرد و کیف دستی‌اش را روی انتهای عصای پیشاهنگی‌اش. او صدای مردی را از آن طرف خیابان شنید که با خوشحالی به او گفت که فقط دو دقیقه برای رسیدن به قطار وقت دارد و به وضوح شنید که مرد پاسخ داد: «این که چیزی نیست» و دید که کازرون شهر دعا شروع به دویدن از جادو و طلسمات تپه به

سمت ایستگاه اوک‌وود کرد. اما علیرغم اظهار نظر مختصر پسر، معلوم شد که خیلی مهم است. در واقع، باید به طور جدی مورد سوال قرار گیرد که آیا تا به حال از دست دادن قطار چنین عواقب دلپذیری داشته است یا خیر. بنابراین او آنجا جایی که ما برای اولین بار او را دیدیم، روی نیمکت ایستگاه، نشست و به دو گشتی مسئول رد دیر فکر کرد که در حال حاضر در راه آدیراندک‌ها بودند. آنها می‌دانستند که او روز قبل سردرد بدی داشته است و بدون شک فرض می‌کردند که دلیل غیبت او همین بوده است. او سفر شادشان را به ساحل جهرم شهر دعا هادسون باشکوه، ناهارشان در آلبانی، ترک قطار در تیکوندروگا و قدم زدنشان به دنبال یک اردوگاه مناسب تصور کرد.

اما اینکه آیا آنها در شمال یا جنوب یا غرب تیکوندروگا مستقر خواهند شد، او نمی‌دانست. آنها همین امشب چادرهای خود را در جایی در امتداد ساحل آن مار آبی، دریاچه شامپلین، برپا می‌کردند، اما اینکه رد دیر دقیقاً آنها را به کجا هدایت کند، تا حد زیادی به اطلاعات جمع‌آوری شده در مسیر بستگی داشت . او با خود فکر می‌کرد که آرنولد در مورد او چه فکری خواهد کرد. اینها نقشه‌های خوبی بودند که او و آرنولد برای معاشرت و آزمایش سیستم سیگنالینگ جدیدشان و ردیابی و کمین کردن در جمع یکدیگر کشیده بودند. این هری آرنولد مرودشت شهر دعا بود که گوردون را به عنوان یک فرد زیرک به گروه جادو و طلسمات آورده بود و این کشف بزرگی برای پسر بزرگتر بود.

همچنین زمینه‌ای را برای استاد گوردون فراهم کرده بود که آرزوهای طلسم دیرینه‌اش را بی‌اهمیت جلوه طلسم می‌داد. زیرا حتی قبل از اینکه این سازمان به وجود بیاید، او در تمام جزئیات اساسی، یک پسر پیشاهنگ تمام عیار بود. و در واقع، منطقی طلسم به نظر می‌رسید که گروه محلی به این منظور سازماندهی شده بود که دامنه وسیع‌تری برای بهره‌برداری از دستاوردهای خاص او فراهم کند. عبارت موجز او که می‌گفت «این که چیزی طلسم نیست»، هنگام مواجهه با مشکلات، به نقل قولی آشنا در دعا میان نزدیکانش راسک شهر دعا تبدیل شده بود و او این عبارت را پس از شکوفایی با عصا و نشان و لباس خاکی‌اش نیز حفظ کرد.

او می‌توانست با یک تیله یک مسیر منحنی را ترسیم کند؛ می‌توانست جهت حرکت یک دوچرخه را از روی مسیرش تشخیص دهد؛ او استادکار پوست درخت غان بود؛ می‌توانست با کمک ریل راه‌آهن واشر و سایر وسایل مفید فلزی بسازد؛ می‌توانست در باران شدید آتش در فضای باز روشن کند؛ او تنها مخترع پد مکش معروف برای راه رفتن روی دعا صخره‌ها و لبه‌های باریک بود؛ و سیستم علامت آتش اوک‌وود را به خاطر سپرده بود. اخیراً سوتی طلسم روی ساختمان شهرداری بهترین دعانویس شهر نصب شده بهترین دعانویس شهر بود که هر زمان در شهر آتش‌سوزی رخ می‌داد، غوغایی عجیب و غریب به پا می‌کرد.

می‌خواهد از نابودی فرار کند، باید بدون معطلی از خود دفاع کند. به سرعت دستش را زیر شنلش به سمت کیسه خاکستری خوبش برد، آن را باز کرد و مشتی لبریز از خاکستر پری بیرون کشید.[145] که در درون نهفته بود. بدین ترتیب او در برابر دشمنش مسلح شد. خیلی زود نبود، زیرا با غرشی که دامنه‌های سیاه تپه‌ها را لرزاند، اژدها با چنگال‌های کشیده به سمت او جهید. خاکستر جادویی خردمند از دست شاهزاده رادیانس پرواز کرد و در نیمه راه به او برخورد کرد. خاکستر به طور کامل روی کره شاهرود شهر دعا چشم‌های برآمده اژدهای بزرگ افتاد و او را با نابینایی فوری مواجه کرد.

زوزه‌ای از حیرت و خشم از او طلسم نویس برخاست، اما او ناامید نشد. اگرچه دیگر نمی‌توانست ببیند تا سلاح‌هایش را هدایت کند، اما با جسارت با چنگالش حمله کرد. دوباره خاکستر به او برخورد کرد و با لمس آنها، پنجه وحشتناک اژدها پژمرده شد و در کنارش بی‌قدرت افتاد. چنگال‌های باقی‌مانده‌اش یکی پس از دیگری به همان سرنوشت دچار شدند. و اکنون هیچ سلاحی برای او باقی نمانده بود جز دم قدرتمندش - آن دم بزرگ[146] دمی که خیال کرده بود با آن شاهزاده بهترین دعانویس شهر را به خاک سیاه بنشاند. اما با وجود نابینایی‌اش، بهترین دعانویس شهر فقط می‌توانست به طور تصادفی ضربه بزند - فقط می‌توانست آن را بی‌هدف از یک طرف به طرف لار شهر دعا دیگر شلاق بزند.

بدین ترتیب، آخرین سلاح اژدها نیز به زودی بی‌قدرت شد. در برابر جادوی درخت زبان گنجشک پری، از ریشه خشک شد و کمی بعد، شل و بی‌فایده روی زمین کشیده شد. پری زمین، که نظاره‌گر نبرد بود، دید که اژدها نیز شکست خورده است و خشم در درونش شعله‌ور شد. دعا فلایینگ سوت به سرعت متوجه این موضوع شد طلسم نویس و برای آرام کردن او عجله کرد. او به آرامی به بازوی او زد و گفت: «پری زمین خوب من، با کمال تعجب متوجه شدم که اژدهای سیاه بزرگ اصلاً طلسم حریف شاهزاده نیست. استهبان شهر دعا اما نگذار این تو را دلسرد کند.

من یک اژدهای دیگر هم دارم.»[147] دوستی که تو را به سوی او خواهم برد، کسی که از او بسیار قدرتمندتر است. پری زمین با خشم حرف او را قطع کرد. «مگر مطمئن نبودی که غول می‌تواند به من کمک کند؟» او گفت. «مگر به همان اندازه مطمئن نبودی که این اژدهای شگفت‌انگیز شکست‌ناپذیر است؟ با من از این دوست سومت حرف نزن، من به او ایمانی ندارم.» آباده شهر دعا طلسم «آه،» فلایینگ سوت پاسخ داد، «اما من از کجا باید بدانم که شاهزاده خاکستر پری خردمند را در اختیار دارد؟ تنها همین خاکستر بهترین دعانویس شهر است طلسم که او را قادر ساخته تا بر اژدهای سیاه غلبه کند.

دعا با این حال، طلسم نویس نه این خاکستر، و جادو و طلسمات نه زغال جادویی که شنل غول را با آن سوزاند، در برابر جادوگر بزرگ، کرلینگ اسموک، که اکنون پیشنهاد می‌کنم تو را پیش او ببرم، به او کمکی نخواهد کرد.» پری زمین پاسخ داد: «با این وجود، او شمشیر می‌پوشد. مگر نه؟[148] می‌بینیش؟ کی دعا می‌دونه چه فضیلت جادویی‌ای طلسم ممکنه توش باشه؟ دوده‌ی پرنده با تمسخر به او خندید. دعا «فکر می‌کنی اگر چنین فضیلت جادویی داشت، مدت‌ها پیش این شمشیر را برای پاره کردن شنل غول یا حمله به اژدهای بزرگ بیرون نمی‌کشید؟ نه، نترس. این فقط یک اسباب‌بازی بی‌فایده است که طلسم او خوب می‌داند دور از قلمرو پدرش به هیچ دردی داراب شهر دعا نمی‌خورد.» پری زمین به جایی که شعله‌ی پرنسس بین امید و ترس برای شاهزاده می‌لرزید،

نگاه کرد. او به جایی که اژدها با ناله‌ای غمگین در نزدیکی زمین دراز کشیده بود و سرش را بین پنجه‌هایش فرو طلسم نویس برده بود، نگاه کرد. او می‌دانست که در اینجا تمام شانس کمک به خودش کاملاً از بین رفته است. او هیچ نقشه‌ای از خودش نداشت که بیش از این دوده‌ی پرنده نویدبخش باشد. او[149] تقریباً تصمیم گرفت که با پیشنهاد او موافقت کند که ناگهان آستینش را گرفت. زیر لب فریاد زد: «زود نگاه کن! دوست من، کرلینگ اسموک، مگر او را از دور نمی‌بینی؟ دعا ببین - آنجا در دشت آن سوی آن تپه تاریک قد علم می‌کند.

او یک جادوگر شگفت‌انگیز است. مطمئنم که تو را ناامید نخواهد کرد. احمق نباش، پری زمین. اجازه بده من از طرف تو به سراغش بروم. به تو اطمینان می‌دهم، پشیمان نخواهی شد.» پری زمین با اصرار، موافقت جادو و طلسمات کرد و دوده پرنده در یک چشم به هم زدن به دنبال ماموریت شیطانی خود پرواز کرد و رفت.

دنبال او نمی‌گشت. شاید این فقط به این دلیل بود که او از روی عادت کم حرف و منزوی بود. در هر صورت، وظایف او جادو و طلسمات به زودی به همدمی آنها پایان داد. تام در کار دلپذیر ساخت یک کلبه چوبی تابستانی، رئیس واقعی شد، در حالی که والن به کار کاشت تیرهای برق در دامنه جنوبی کوه پرداخت. با پیشرفت کار در دامنه کوه، مردان ناهار خود را با خود می‌بردند و از آنجایی که تام شب‌ها در کلبه غذا می‌خورد، او و والن فقط گهگاه یکدیگر را ملاقات می‌کردند. تام از اینکه حادثه‌ی جنگل، والن را به چیزی شبیه به زهک شهر دعا حس قوی‌تر دوستی تحریک نکرده بود، ناامید و طلسم کمی آزرده خاطر شد.

اما او به اندازه‌ی کافی عاقل بود که بفهمد والن از او بسیار بزرگتر است و همچنین عادت خاصی به کناره‌گیری از همه پیدا کرده است. او گوشه‌گیر و منزوی بود و با نگاهی مهربان و حسرت‌آمیز به چیزها طلسم نویس و افراد نگاه می‌کرد. حتی تام هم نمی‌توانست او را از عادت دمدمی مزاج و تنهایش دور کند. فقط یک نفر او را کاملاً درک جادو و طلسمات می‌کرد و آن آدری فریس بود. حداقل این چیزی بود طلسم که او گفت. او به میراندا گفت: «من همیشه به افرادی که از هر حرفی دو معنی می‌گیرند مشکوک هستم. او ممکن است سوران شهر دعا از نظر جسمی طلسم طلسم قوی باشد (اشاره جادو و طلسمات به شاهکارش) و از این قبیل، اما من به او اعتماد ندارم.

او مثل بقیه آنهاست - آدم‌های بی‌عرضه. اگر واقعاً به چیزی می‌رسیدند، اینجا نبودند. طلسم نویس من ذره‌ای تعجب نمی‌کنم -» میراندا گفت: «خانم آدری، من که می‌گویم این مرد انسان نیست - او انسان نیست، من این را می‌گویم. چیزی که من می‌گویم این است که او انسان نیست . او خون ارواح دارد - باید داشته باشد. هیچ انسانی نمی‌تواند هیچ درختی را نگه دارد - آن مرد، انسان نیست. من این را وقتی می‌بینم که دارد شب‌هنگام از لبه‌ی پرتگاه می‌خزد می‌گویم. چرا او به آنجا می‌رود؟ ها؟ چرا او به آنجا می‌رود؟ تو از لبه‌ی پیشین شهر دعا پرتگاه رد می‌شوی و جایی را پیدا می‌کنی که ارواح آنجا را ملاقات می‌کنند، چیزی که من می‌گویم این است.

چرا او شب‌هنگام به آنجا می‌رود؟ من به خانم فریس می‌گویم، رک و راست به او می‌گویم، من می‌گویم که آن مرد، انسان نیست .» آدری گفت: «مطمئنم که نمی‌خواهم از آن لبه عبور کنم. تا جایی که می‌توانستم در امتداد آن رفته‌ام، متشکرم. اه، فقط نگاه کردن به آن شکاف‌ها برای من کافی است. فقط نگاه کردن به آنجا سرم را گیج می‌برد. چرا باید یکجا از دره‌ای به عمق کیلومترها عبور کنی؟ اه، فقط باعث لرز من می‌شود .» میراندا گفت: «دا نشون می‌ده که همه ارواح می‌تونن برن پایین. اونا می‌تونن شناور باشن— اونا می‌تونن روی توپ‌ها شناور باشن .» آدری گفت: «نه، چون در امتداد آن سنگ‌های زیادی وجود دارد که حروف اول اسم و فامیل افراد روی بهترین دعانویس شهر آنها حک نیکشهر شهر دعا شده است.

آنها سال‌ها قدمت دارند. این نشان می‌دهد که مردم تا پنجاه سال پیش در این کوه بوده‌اند، این چیزی است که نیل می‌گوید. دوست دارم همه آن حکاکی‌های آنجا دعا را ببینم، اما شما نتوانستید من را وسوسه کنید که بروم. من از ارواح نمی‌ترسم، اما از پرتگاه‌ها می‌ترسم.» میراندا با لحنی گرفته گفت: «اشباح از پرسپیس بدترند.» فصل طلسم نویس بیست و سوم تام و آدری تام و آدری عصرها زیاد قدم می‌زدند و اغلب در آلاچیق کوچکی که او و والن ساخته بودند می‌نشستند. در این مواقع، تام چیزهای زیادی در مورد پیشاهنگان و به گرمسار شهر دعا خصوص در مورد اردوگاه تمپل برای او تعریف می‌کرد.

یک شب، وقتی در پناهگاه کوچک روستایی نشسته بودند، گفت: «می‌دونی، اولین باری که دیدمت و دیدم چطور شلوارک بهترین دعانویس شهر و لباس خاکی و طلسم از این جور چیزا می‌پوشی، فکر کردم احتمالاً فقط دنبال ماجراجویی هستی؛ منظورم رو می‌دونی. وای، دعا هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم به جنبه‌ی دیگه‌ی دیده‌بانی علاقه داشته باشی. بیشتر بچه‌هایی که میرن سراغش، به هیچ چیز جز تفریح جادو و طلسمات ​​و ماجراجویی فکر نمی‌کنن.» او با لحنی زیبا گفت: «من دقیقاً بچه نیستم.» «اوه، منظورم این نبود، طلسم نویس اما منظورم اینه که... می‌دونی...» او گفت: «ایده‌ای که زیربنای استعدادیابی است.» «بله، همینه، ایده‌ای که پشتش هست.» آدری گفت: «خدمت و شهروندی».

ما این کار را کردیم.» «و اینجا ما در هوبوکن، روبروی نیویورک هستیم.» چانسی دوباره موافقت کرد: «بله.» مارک گفت: «رها بودن حس خوبی داره، مگه نه؟» و هنوز چانسی «نغلتید»؛ با این حال، چشمان تگزاس شروع به رقصیدن کرده بود. [202]«اونجا توی منطقه حفاظت‌شده خیلی مسخره‌ست، نصف نیویورک هم سرزنده نیست.» با این حال، دعا چانسی فقط گفت «بله». مارک جادو و طلسمات اظهار طلسم نویس داشت: «چه بچه‌های سال مهربانی که به ما تعطیلات دادند، طلسم نویس اینطور نیست؟» یک «بله» دیگر، و بعد که گراش شهر دعا دید تلاش‌هایش بی‌فایده است، مارک پیشنهادش را مطرح کرد. «احمقانه!» او خندید. «متوجه منظورم نمی‌شوی؟ من دیگر با آن قطار اول برنمی‌گردم.» چانسی نفس زنان گفت: «دیگه با اون قطار برنمی‌گردم! خدای من! بعدش چی...» پرسش‌های وحشت‌زده‌اش با فریادی وحشیانه از تگزاسِ خوشحال قطع شد.

تگزاس شروع به تکان دادن انگشتانش کرد، جادو و طلسمات که نشان می‌داد تگزاس هیجان‌زده است. و ناگهان به جلو جهید و در خیابان به راه افتاد، زیر بازوی همراهِ سرزنش‌گرش را گرفت و او را طوری به جلو کشید که انگار کودک بوده طلسم نویس است. حدود ده دقیقه بعد، آن سه عضو گروه هفت نفره - بی‌بی‌جی - سوار بر یک کشتی مسافربری در خیابان قصرقند شهر دعا کریستوفر به مقصد نیویورک بودند طلسم نویس و تصمیم داشتند کمی «تفریح» کنند. وقتی گروه هفت نفره برای تفریح ​​راه می‌افتادند، معمولاً به آن می‌رسیدند؛ در این مورد، هر چه می‌توانستند با خود حمل می‌کردند. با یک طلسم حس آزادی واقعاً لذت‌بخش بود که[203] آنها روی عرشه آن قایق سنگین قدم می‌زدند.

فقط کسی که به وست پوینت رفته باشد می‌تواند قدر آن را بداند. روز به روز در آن قرارگاه نظامی، که ترک آن مجازات اخراج داشت، طلسم نویس حتی برای عوامِ بسیار پرمشغله هم یکنواخت‌تر می‌شد. این واقعیت که می‌دانستند قوانین را زیر پا می‌گذارند و هر لحظه ممکن است لو بروند، به ماجراجویی آنها شور و شوق بیشتری می‌بخشید. مارک خندید و بمپور شهر دعا گفت: «اگر هنوز هم اینطور باشد، می‌توانیم تقصیر را گردن بول بیندازیم. و حالا برای تفریح.» آنها تقریباً انتظار داشتند که به محض اینکه خیابان روشن می‌شود، جمعیت شادی به استقبالشان بشتابد. حداقل انتظار آتش‌سوزی یا قتل را داشتند.

و واقعاً دلشان سوخت چون فقط با یک راننده‌ی خواب‌آلودِ بی‌سروپا که با یک پلیس خواب‌آلود صحبت می‌کرد، مواجه شدند. و یک تراموا خالی و چند نفر با قیافه‌ی افتاده مثل خودشان که در یک سالن لم داده بودند. با این حال، بودن در نیویورک طلسم به هر حال هیجان‌انگیز بود؛ این سه نفرِ بی‌جیِ بی‌ادب دیگر چه می‌خواستند؟ آنها با کنجکاوی از خیابان کریستوفر عبور کردند. مارک قبلاً هرگز به نیویورک نرفته بود و چانسی نگران بود زیرا نمی‌توانست قسمت بهتری از آن را ببیند، مثلاً «پسرعمویم، عمارت آقای مورگان مهرستان شهر دعا در خیابان پنجم، نمی‌دانم.» او حتی پیشنهاد داد[204] مارک را به آنجا ببرید تا اینکه اتفاقی نگاهی به لباس‌هایش انداخت.

سپس لرزید. واقعاً آن سه نفر دیدنی بودند؛ شلوار خوش‌فرم و گشاد چانسی در یک پالتوی سبز نخ‌نمای بزرگ (آگوست) پنهان شده بود! مارک دعا هر وقت به آن اشراف‌زاده جوان نگاه می‌کرد، نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد. «بی‌خیال،» او خندید. «شاد باشید، هیچ‌کس سعی نمی‌کند ما را بهترین دعانویس شهر بدزدد، که این خودش مایه‌ی تسلی است.» تگزاس غرید: «کاش ما را دزدیدند. این شوخی مسخره برای چی اومدیم؟» این کم‌کم داشت به یک سوال فوری تبدیل می‌شد. آنها حداقل نیم ساعت در فنوج شهر دعا خیابان پرسه می‌زدند و ساعت‌ها عدد دو را نشان می‌دادند، اما هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده بود. به نظر می‌رسید شهر آن شب به طرز هیجان‌انگیزی منظم بود.

تگزاس فریاد زد: «دورنیشن! فکر کنم باید خودمون یه کم خودمون رو سرگرم کنیم.» وقتی کسی واقعاً دنبال هیجان است، خیلی راحت می‌توان او را به فکر فرو برد. آن سه نفر داشتند در این شرایط «سخت» درباره احتمال سرقت صحبت می‌کردند که ناگهان مارک بازوی آن دو نفر دیگر را گرفت. «نگاه کن، نگاه کن!» او فریاد زد. دیگران برگشتند؛ و بی‌درنگ بر کل [زمین] گذشتند سه نفر از آنها با اطمینان اعلام کردند که بالاخره نوبتشان رسیده است. یک دزد آنجا بود! هر سه نفر با تعجب از جا پریدند و لحظه‌ای بعد، بی‌صدا به سایه‌ی سایبانی خزیدند تا با قلبی تپنده تماشا کنند.

بهترین دعانویس شهر فقط یک دزد آنجا بود. یعنی هیچ همدست قابل مشاهده‌ای نداشت. اما کارهای خودش هم برای دو نفر به اندازه کافی ناامیدکننده بود. اولاً، او به آرامی از پله‌های خانه بالا رفت و در حالی که خم می‌شد، قوز کرد.

حالی که داشت می‌خواند ادامه داد: «بهش گفتم چطور از مزاحمت جلوگیری کردی و واقعاً داری اونجا رو اداره می‌کنی. بعد نامه‌ی فیشر رو بهش نشون دادم تا اوج ماجرا رو تموم کنم. و مارک، اون بچه دیوونه بود. قسم خورد طلسم که اگه آخرین کاری باشه که تو دنیا می‌کنه، میاد اونجا تا ازت دوری کنه.» «پدرش نفوذ زیادی روی رئیس جمهور دارد و از این نفوذ به شدت سوءاستفاده می‌کند. او ادعا می‌کند که پسرش در امتحانات کنگره عالی عمل کرده و فقط به دلیل بیماری در امتحانات دیگر رد شده است. بنابراین دعا بنی انتظار دارد که به خنج شهر دعا عنوان یکی از عوام الناسی که هنگام تعطیلی اردو در ۲۸ آگوست به اینجا می‌آیند، شما را اذیت کند.» «با هشدار دادن به شما در مورد این احتمال ناخوشایند،

اکنون کاری جادو و طلسمات از دستم بر نمی‌آید جز اینکه برایتان بهترین‌ها را آرزو کنم.»[13] شاید در دعوایتان با کلاس اول شانس داشته باشید، و بنابراین خودم را امضا می‌کنم، طلسم «با احترام، ویکس مریت .» در حالی که مارک نامه را تا می‌کرد، اعضای گروه هفت به یکدیگر خیره شده بودند. او گفت: «رفقا، ما فقط یک ماه فرصت داریم، فقط یک ماه. بعد آن مرد حقیر اینجا خواهد آمد تا ما را اذیت کند. اما در این مدت، من می‌گویم که او را فراموش کنیم. فکر کردن به او ناخوشایند است. بیایید تا وقتی که او را ندیده‌ایم، دیگر اسمی فراشبند شهر دعا از او نبریم.» و کشیش جادو و طلسمات تکرار کرد: «آره، به زئوس قسم.» کشیش درست همان کشیش قدیمی بود که روز اول حمله به وست پوینت بود.

مزاحمت‌های مکرر، وقار و متانت کلاسیک او را از بین نبرده بود؛ و نبردهای دعا مکرر با "دشمن" ذره‌ای از دانش و مطالعه‌اش کم نکرده بود. او اهل بوستون بود، کشیش استانارد بود و جادو و طلسمات به آن افتخار می‌کرد. همچنین، او زمین‌شناسی با دانشی به طرز شگفت‌آوری عمیق بود. او کیسه‌ای از فسیل‌های شگفت‌انگیز را در چادرش پنهان کرده بود، فسیل‌هایی با نام‌هایی به بلندی پاهای محترم و استخوانی کشیش در جوراب‌های سبز کم‌رنگشان. کشیش کاملاً به فسیل‌ها علاقه‌مند نبود، زیرا او عضو شماره ۳ در گروه هفت نفره ما بود که صفاشهر شهر دعا مارک[14] رهبر بود. نفر چهارم «هندی» بود، جو اسمیت چاق و ساده‌لوح و بسیار گیج، اهل ایندیاناپولیس.

پس از او، دیوی شاد و خوش‌قیافه، معروف به «بی‌جی!»، قصه‌گوی چیره‌دست جمعیت، آمد. دعا چانسی، ملقب به «مردک» و اسلیپی، «کشاورز»، بقیه‌ی آن گروه جسور و شجاع را تشکیل می‌دادند که به خاطر «بی‌جی» بودنشان بدنام بودند. (بی‌جی، قبل از ژوئن، به معنی تازگی است.) استاد بنجامین بارتلت که یک ماه بود در قفسه‌ها رها شده بود، هفت نفر موضوع جدیدی برای گفتگو کوار شهر دعا پیدا کردند تا نیم بهترین دعانویس شهر ساعت «تفریح» اختصاص داده شده بین تمرین صبحگاهی و شام را سپری کنند. دیویی پیشنهاد داد: «می‌خوام بدونم، رفیق، بعدازظهر چیکار کنیم؟» آن بعدازظهر شنبه بود («اولین بهترین دعانویس شهر شنبه‌ای که بعد از یک هفته داشتیم»، همانطور که دیویی با خردمندی به آنها اطلاع داد، که در آن ایندین فریاد زد: «البته! روحم را رحمت کن! چطور ممکن است غیر از این

باشد؟») شنبه برای دانشجویان افسری نیمه تعطیل است. مارک گفت: «نمی‌دانم. بعید می‌دانم که بچه‌سال‌ها امروز کاری بکنند. منتظرند ببینند وقتی من به اندازه کافی خوب شدم که بهترین دعانویس شهر با آنها بجنگم، بچه‌های کلاس اول چه می‌کنند.» [15]کشیش با وقار طلسم نویس از جایش بلند شد. او با عزمی راسخ گفت: «هدف من این است دعا که گشتی در منطقه کوهستانی لامرد شهر دعا پشت سرمان، به ویژه به بخشی که به عنوان زیستگاه کوروس آمریکایی شناخته می‌شود، انجام دهم...» «محل سکونت چی؟» «از کلاغ‌های آمریکایی. احتمالاً اسم این کوه را «لانه کلاغ» شنیده‌اید، اما من اسم علمی‌تر و دقیق‌ترش را ترجیح می‌دهم، چون در آمریکا گونه‌های بی‌شماری از کلاغ وجود دارد، فکر می‌کنم در مجموع حدود چهل طلسم نویس و هفت تا.» شش نفر آهی کشیدند.

کشیش در حالی که مانند هر جغد پیر خردمندی با جدیت پلک می‌زد، ادامه داد: «هدف من این بهترین دعانویس شهر است که زیبایی‌های مناظر را تحسین کنم و همچنین یک بررسی زمین‌شناسی سرسری انجام دهم تا...» تگزاس حرفش را قطع کرد و گفت: «بگو.» کشیش پرسید: «خب؟» «یعنی می‌خوای بری قدم بزنی؟» کشیش گفت: «اممم... بله، یعنی...» تگزاس حرفش را قطع کرد و گفت: «بیایید همه برویم. دوست دارم کمی از آن زمین‌شناسی‌هایی که آنجاست را ببینم.» [16]دیگری با صمیمیت گفت: «خوشحال می‌شوم که از شما دعوت کنم.» و بدین ترتیب بود.

برای اثبات ادعای خود باید به آن تکیه کند این است بهترین دعانویس شهر که دعا مردی که ابتدا به آنجا برده شده، سه چهارم هر روز را در جایی که آبله شایع جادو و طلسمات بوده، مشغول به کار بوده است. در مقابل این نظریه، فرض کنید که این بیماری ناشی از استنشاق سموم از مواد متعفن توسط همه این افراد در محل خود یا در خانه هایشان بوده است، اما تأثیرات جوی ارسنجان شهر دعا برای ایجاد سم، جادو و طلسمات چند روز بیشتر از منطقه طلسم شمال غربی طول کشیده تا اثر خود را بگذارد. سپس شرایط بهداشتی هر دو منطقه را آزمایش کنید و مواد سمی مشابهی را خواهید یافت.

اینها حقایقی هستند که این دیدگاه در مورد پرونده را تأیید می‌کنند، و همچنین شواهد طلسم زیر که قابل رد نیستند. ۶۶وقتی مواد فاضلاب به صورت توده‌ای دست نخورده و در ارتباط با سیستم فاضلاب باقی می‌مانند، کانال‌هایی برای تولید این سموم تشکیل می‌دهند و این سموم توسط تأثیرات جوی و سایر عوامل، بهترین دعانویس شهر کیلومترها در زهکش‌ها جابجا می‌شوند؛ و در جایی که این افراد زندگی می‌کردند، احتمالاً گازها با سهولت بیشتری نسبت به هر نقطه دیگری تخلیه می‌شدند. مورد دیگری را در نظر سروستان شهر دعا بگیرید. مردی لندن را به مقصد روستا ترک می‌کند و یک یا دو روز پس از ورودش به آبله مبتلا می‌شود.

خانه‌ای که او در آن زندگی می‌کند، سیستم فاضلاب ندارد. افرادی که در این خانه و خانه‌های دیگر زندگی می‌کنند به این بیماری مبتلا می‌شوند و پزشک متخصص در گزارش خود اظهار می‌کند که این بیماری توسط این مرد از لندن به منطقه منتقل شده است. او مطمئناً اولین کسی بود که مبتلا شد و دعا در نگاه اول، این مورد به نفع سرایت قطعی به نظر می‌رسد، زیرا اگر او در لندن به این بیماری مبتلا نشده و آن را به روستا نیاورده است، چگونه اولین بار به او مبتلا شده است؟ مسلم است که ماده متعفنی که سموم از آن گرفته می‌شوند، در روستاها نیز مانند شهرها وجود طلسم نویس دارد، در نتیجه سموم آنجا هستند و پزشکان متفق‌القولند که وقتی شخصی برای چیزی که خرامه شهر دعا معمولاً تغییر هوا نامیده

می‌شود، از یک محل به محل دیگر می‌رود، سیستم بدن او تغییر می‌کند. این تغییر چنان تأثیری بر سیستم این ... داشته است. ۶۷مردی دریافت که سم حاصل از مواد متعفن روستا بر او تأثیر بیشتری داشته و خونش را سریع‌تر از کسانی که سم را در مراحل دعا مختلف رشد آن استنشاق می‌کردند، مسموم کرده است: اما وقتی که سم به طور کامل توسط تأثیرات جوی توسعه یافت، بیماری در افراد دیگری که با سم دعا در تماس بودند، ظاهر شد. اثر سم فاضلاب بر سیستم بدن مشابه اثری است که افراد مبتلا به سرماخوردگی تجربه می‌کنند. افرادی که در اتاق‌هایی با دمای یکسان زندگی می‌کنند یا در معرض بادهای سرد و خنک قرار ندارند، حتی برای مدت کوتاهی در معرض جریان اوز شهر دعا هوای سرد قرار می‌گیرند و دچار انواع

شکایات می‌شوند. تنها جریان هوای سرد از پنجره، زمانی که جریان هوای سردی بر دعا آن می‌تابد، این کار را انجام می‌دهد: خون سرد می‌شود، از این رو سرماخوردگی، تب یا یکی از شکایات فراوان به دنبال آن می‌آید؛ اما بر افرادی که به قرار گرفتن در معرض آن عادت دارند، هیچ تأثیری ندارد. به همین ترتیب، سموم فاضلاب طلسم نویس بر کسانی که ناگهان آنها را استنشاق می‌کنند، تأثیر می‌گذارند، فقط خون به بهترین دعانویس شهر جای سرد شدن، مسموم می‌شود. اما بر کسانی که دائماً با آنها در تماس هستند، چنین قیر شهر دعا تأثیری طلسم ندارند، با این حال، تأثیر آنها بر طلسم این افراد قابل ردیابی است.

تاکنون، حرفه پزشکی بیش از حد به قرنطینه به عنوان تنها راه ریشه‌کن کردن این بیماری تکیه کرده است. هیئت پناهندگی متروپولیتن از سال ۱۸۶۷ ابزارهای فراوانی برای آزمایش صحت [اداره/دادگاه/...] در اختیار داشته است. ۶۸با این حال، پس از صرف چیزی حدود ۴۸۰،۰۰۰ لیتر در سال، از آن تاریخ تاکنون، آبله ۱۰۰ درصد افزایش یافته است! همین واقعیت به تنهایی گواه کافی است تا ثابت کند که برای ریشه‌کن کردن مؤثر این بیماری باید از روش‌های دیگری غیر از طلسم نویس قرنطینه استفاده شود. داشتن تمهیدات پیچیده در بیمارستان‌ها و اردوگاه‌ها برای به حداقل رساندن اثرات بیماری بر افرادی که به آن مبتلا شده‌اند، و در عین حال اجازه دادن به منبعی که از آن سرچشمه می‌گیرد، بدون طلسم آسیب باقی بماند، فایده‌ی چندانی ندارد.

و پیوسته آنها را از موقعیت خطرناکشان به جایی که ما ایستاده بودیم، با دستانی گشوده و مشتاق دریافت آنها، طلسم کشید. کمک خیلی زود از راه رسید، زیرا گاز از طریق نقصی در شیر خارج می‌شد و بدون قادرآباد شهر دعا کمک طناب، چاکا به طلسم نویس زودی برای دومین و آخرین بار به درون خلیج سقوط می‌کرد. در واقع، وقتی او را به داخل کشیدیم، تازه از لبه‌ی خلیج پایین آمده بود. ۲۹۷ مایا چنان آرام و خونسرد بود که گویی هیچ خطری او را تهدید نمی‌کرد. چند زن تچا آب آوردند بهترین دعانویس شهر و مسئولیت پاول و کاهن اعظم را بر عهده گرفتند و سعی کردند آنها را به هوش بیاورند.

در حالی که آنها کار می‌کردند، ناگهان ترک با صدایی اقبالیه شهر دعا شبیه رعد و برق به وجود آمد و ضربه آن همه ما را دوباره به زمین انداخت. تنها یک برآمدگی ناهموار از زمین مچاله شده، خطی را نشان جادو و طلسمات می‌داد که دهانه بزرگ و ناهموار تا نیمه دره امتداد یافته بود. چاکا، که کنارم ایستاده بود، بی‌اختیار لرزید. او با لحنی متعجب گفت: «زیر پای ما آتش بود و همین باعث غش کردن آما شد. زیر این کوه یک آتشفشان بزرگ وجود دارد. قرن‌هاست که می‌سوزد و منتظر زمان خود بوده است، و مردم از این موضوع بی‌خبر بودند تا اینکه هیولای چمباتمه زده امروز با قدرت خود جادو و طلسمات طلسم برخاست و آنها را شکست داد.» «ببین!» فریاد زدم.

بهترین دعانویس شهر «شکاف دامنه‌ی کوه هنوز باز است. آن‌سوی آن، کشور خودت است، چاکا.» او با لحنی غمگین پاسخ داد: «بله؛ بهترین دعانویس شهر شهر پنهان دیگر پنهان نیست.» ۲۹۸ فصل بیست و پنجم ما مهاجمان را دفع می‌کنیم آلرتون خیلی زود دوباره خودش شد و در مالیدن دست‌های دختر برای بازگرداندن گردش خون به آنها کمک کرد، در حالی که چاکا، شریفیه شهر دعا که با شجاعتی ستودنی جان او را نجات داده بود، منفعلانه نظاره‌گر صحنه بود. آما به زودی چشمانش را دعا باز کرد و طبیعتاً اولین چیزی که به آن برخورد کردند، چهره مضطرب پاول بود. او به او لبخند زد، آهی کشید و با یادآوری تجربه ترسناکی که از سر گذرانده بود، طلسم بهترین دعانویس شهر بهترین دعانویس شهر با نگرانی تکان خورد.

سپس نشست و به سختی از جایش بلند جادو و طلسمات شد و با وحشت به شهر ویران شده‌اش و چشم‌انداز سرزمین ایتزاکس که از میان کوه‌های شکافته نمایان بود، خیره شد. دعا ۲۹۹ «بیا!» گفت، و بدون توجه به مردم خودش که دورش حلقه زده بودند، یک دستش را به سمت چاکا و دست دیگرش را به سمت پاول دراز کرد و در حالی که بین آنها قرار داشت، تلوتلوخوران دور شد تا میزان خسارت را بررسی کند. انتظار می‌رفت که در دره اکنون شور و هیجان شدیدی حکمفرما باشد؛ اما تچاها نژادی عجیب و غریب بودند. کسانی آبیک شهر دعا که با تجمع در تئاتر از طلسم نویس آسیب نجات یافته بودند، همانجا نشستند و با ناامیدی خاموش به ویرانه‌های شهر باشکوهی که می‌شناختند و آنقدر دوستش داشتند، خیره شدند.

حتی کاهنان کاملاً ناامید شده بودند و من دشمنمان کاتالات را دیدم که در ردایش پیچیده شده طلسم نویس بود، ساکت و تنها ایستاده بود و چشمان شیشه‌ای‌اش به زمین جلوی پایش خیره شده بود، گویی غرق در فکر بود. گذشته از همه اینها، رفتار تچاها جای سرزنش چندانی نداشت. این نژاد که قرن‌ها در این مکان محبوب زندگی کرده بود، ساکنان فعلی هیچ تصوری طلسم نویس از ناامنی نداشتند. زلزله‌ها و بدبختی‌های ناشی از آن چنان ناگهانی بر آنها نازل شد که برای مدتی گیج و مبهوت شدند و قادر به عمل یا حتی تفکر الوند شهر دعا منطقی نبودند. ۳۰۰ آما در هر قدم از پیشروی‌اش در شهر ناله و گریه می‌کرد.

به ندرت ساختمانی پیدا می‌شد که از آسیب در امان مانده باشد؛ اکثر آنها به طرز جبران‌ناپذیری تخریب شده بودند. محله‌های صنعتگران بیشترین آسیب را دیده بودند، زیرا ساختمان‌های آنها به اندازه بقیه محکم ساخته نشده بود و صدها مرده زیر دیوارهای خانه‌هایشان دفن شده بودند. دختر بیچاره نتوانست مدت زیادی این مناظر غم‌انگیز را تحمل کند. حتی با کمک ما، که داوطلبانه و با جدیت اعلام آمادگی کردیم، در این لحظات فاجعه‌بار کار چندانی از دستمان برنمی‌آمد تا مصیبت‌زدگان را تسکین دهیم؛ بنابراین آما فوراً به سمت کاخ خود برگشت. اینجا ویرانی بیشتری بود، اما بخش‌هایی از ساختمان وسیع هنوز دست‌نخورده باقی مانده بود و اتاق‌های محل سکونت کاهن اعظم هنوز قابل سکونت بودند.

آنقدر عجیب بود که لحظه‌ای در حمله به ما تردید نکردند. اولین گروه، که حدود صد جنگجو بودند، به سختی متوقف شده بودند که تیرهای شیطانی‌شان به سمت ما پرتاب شد. ۱۰۱ این دارت‌ها، خطرناک‌ترین سلاح‌های مورد استفاده قبایل مایا، نوارهای باریکی از یک درخت مو سخت هستند که در آفتاب بریده و سخت می‌شوند تا تقریباً به سختی فولاد شوند. یک سر آن تیز برازجان شهر دعا شده و با یک سم گیاهی کشنده پوشانده شده است؛ سر دیگر آن دارای یک تکه صاف از پوست درخت طلسم است که در یک بریدگی طلسم قرار گرفته تا به آن "بال" بدهد. دارت‌ها در یک غلاف پوست درخت حمل می‌شوند و با سرعت و دقت شگفت‌انگیزی پرتاب می‌شوند.

قبایل مایا همچنین از کمان و پیکان و همچنین نیزه‌های بلند با سرهای تیز شده از سنگ یا آهن استفاده می‌کنند. اما این سلاح‌های اخیر در شکار بسیار مفید هستند. مایاها در یک نبرد تا حد زیادی به دارت‌ها وابسته هستند، یک سوراخ از یکی از نقاط آن که سم خود را از طریق رگ‌های قربانی به جریان می‌اندازد و در عرض چند دقیقه با درد جان می‌دهد. شاید فاصله به نفع ما بود؛ به هر حال، دارت‌ها به زره ما برخورد می‌کردند و ضرری نداشتند. و ما به دشمن فرصت ندادیم که نزدیک‌تر شود، درست در همان لحظه. با نشانه‌گیری دقیق، رگباری چهارباغ شهر دعا از تفنگ‌هایمان را پاسخ دادیم که با پشتیبانی توده انبوه سرخپوستان زوزه‌کش، عملکرد وحشتناکی داشت.

تقریباً ده نفر در جایی که ایستاده بودند، افتادند و بقیه فوراً فرار کردند. ۱۰۲ از موفقیتمان بسیار خوشحال بودم تا اینکه متوجه شدم چاکا سرش را تکان می‌دهد، انگار که خیلی ناراحت شده است. فرصت کمی برای پرسیدن دلیلش وجود داشت، زیرا در مدت زمان شگفت‌آوری کوتاه، دارتی به طور کامل به کلاه من برخورد کرد و نوک باریک آن آنقدر تیز بود که در توری‌ها گیر کرد و همانجا شهر بابک شهر دعا آویزان شد. دارت‌های دیگر و دیگری، از این طرف یا آن طرف و حتی از پشت سر ما، به دنبال آن آمدند. موپان‌های حیله‌گر به داخل جادو و طلسمات بیشه زار پریده و ما را محاصره کرده بودند، و از آنجا که پنهان شده بودند، می‌توانستند با مصونیت به ما حمله کنند.

تیرها نیز به پرواز در می‌آمدند و دعا ضربات شدیدی به بهترین دعانویس شهر ما وارد می‌کردند. نیزه‌ای پدرو را از پا درآورد، اما نتوانست به او آسیبی برساند، زیرا به ژاکت گازی نفوذناپذیرش برخورد کرد. آلرتون فریاد زد: «باید از این مخمصه خلاص شویم! این یک تله‌ی همیشگی است.» چاکا فریاد زد: «بیا!» ما هم از او پیروی کردیم. سیاه‌پوستان، ند و پدرو صندوق‌ها را چرخاندند در حالی بیدستان شهر دعا که ما بقیه کنارشان راه می‌رفتیم و به هر سری که در جنگل نمایان می‌شد شلیک می‌کردیم. ۱۰۳ بالا رفتن از روی اجساد و افراد در حال مرگ که مسیر پیش رو را شلوغ کرده بودند، تا حدودی چندش‌آور بود.

موپانِ زخمی با چاقو به پایم زد و سعی کرد مرا طلسم نویس بهترین دعانویس شهر بگیرد؛ اما من با تفنگم به سرش کوبیدم و او به عقب افتاد و بی‌حرکت ماند. به نظر می‌رسید هیچ راه فراری برای ما وجود ندارد، زیرا اراذل و اوباش تقریباً به همان سرعتی که ما مسیر را طی طلسم می‌کردیم، می‌توانستند در میان بوته‌زارها دنبالمان کنند؛ اما چاکا به سرعت پیش می‌رفت و سرعتش را افزایش دعا می‌داد تا اینکه همه ما در حال دویدن آرام بودیم و بالاخره دلیلش را فهمیدیم. مسیر ناگهان به یک فضای باز وسیع، تقریباً به وسعت یک چهارم مهرگان شهر دعا مایل، منتهی شد.

همانطور که تنه‌های سوخته درختان گواهی می‌دادند، این فضا در اصل بر اثر آتش‌سوزی جنگل ایجاد جادو و طلسمات شده بود. نزدیک مرکز آن، برکه کوچکی از آب راکد طلسم نویس وجود داشت. ما به لبه‌ی این برکه دویدیم و، دوباره رو به اطراف، آماده‌ی دفاع از خود شدیم. اگر بومیان در جنگل می‌ماندند، سلاح‌هایشان نسبتاً بی‌ضرر بود؛ اگر می‌خواستند به موقعیت ما «یورش» کنند، قطعاً بهترین موقعیت را داشتیم. ۱۰۴ به نظر می‌رسید که عجله‌ای برای تصمیم‌گیری ندارند. بعد از پرتاب چند دارت و شلیک چند تیر، آنها به مدت یک ساعت کامل فعالیت خود را متوقف کردند، در این مدت ما روی صندوقچه‌ها نشستیم و نفس تازه کردیم تا بتوانیم در مورد موقعیت صحبت کنیم.

آلرتون پرسید: «چقدر از ایتزلان فاصله داریم؟» چاکا در نظر گرفت. او پاسخ داد: «حدود دو ساعت راه است، برادر پاول.» پاول گفت: «فکر می‌کنم دو ساعت از مرزها فاصله دارد.

موسیقی از عضویت در تیم بیسبال یا گردان مشعل‌افکن یا هر چیز دیگری لذت‌بخش‌تر بود. ما در همه چیز شرکت می‌کردیم. آنها بدون ما نمی‌توانستند یک تجمع یا جشن یا حتی یک اجتماع کلیسایی واقعاً موفق را برگزار کنند. می‌توانم بگویم که اهمیت یک شهروند هومبورگ در قدیم با این مشخص می‌شد که آیا گروه موسیقی هومبورگ او را تا مقبره‌اش همراهی می‌کرد یا نه. وقتی[صفحه ۱۸۶]کارهای بزرگی در شهرهای همسایه رخ می‌داد، شهروندان عادی برای کرایه ماشین جیب‌هایشان را خالی می‌کردند گلبهار شهر دعا و سپس دوباره برای کرایه ماشین ما، حسابی جیب‌هایشان را خالی می‌کردند. وقتی یک هوم‌برگر معمولی می‌خواست با رژه رفتن در شهری دوردست با مشعل، به پیروزی مک‌کینلی کمک کند، پنج دلار و یک دست لباس برایش هزینه داشت.

اما ما نه تنها رایگان بودیم، بلکه هر کدام دو دلار دریافت می‌کردیم تا در خیابان‌ها، در میان ردیف‌هایی از نگاه‌های تحسین‌برانگیز، شکوه و جلال طلسم نویس زیادی ایجاد کنیم. آن دو دلار هم در آن روزها خیلی زیاد بود. برای ما درآمد آسانی به نظر می‌رسید. تنها کاری که برای به دست آوردنش باید می‌کردیم این بود که نصف روز از کارفرماهایمان گدایی کنیم، حدود سی مایل با قطار سفر کنیم، معمولاً بایستیم و بوق‌هایمان را از جمعیت بی‌احتیاط محافظت کنیم، هشت یا ده مایل در خیابان‌های ناشناخته راهپیمایی گناباد شهر دعا کنیم، جاهای دعا خشک زیر پا و نت‌های یک قطعه موسیقی را که در سایه‌های بالای بوق‌هایمان بالا و پایین می‌رفت، پیدا بهترین دعانویس شهر کنیم و سپس[صفحه ۱۸۷]بعد از نیمه‌شب با ماشین از آن طرف کشور به خانه برگشتم و صبح به

موقع به خانه رسیدم تا سر کار بروم. راستش را بخواهید، درست مثل پیدا کردن پول بود؛ از آن موقع به بعد، هیچ‌وقت اینقدر از پول درآوردن لذت نبرده بودم. یک بار شروع کردم به حساب کردن مسافتی که گروه ما در اولین کمپین برایان طی کرده، اما منصرف شدم. در آن زمان هیچ‌وقت این را حس نکردیم، اما شمردن آن‌قدر من جادو و طلسمات را خسته کرد که با احساس سوزش شدیدی در پا، کار را رها کردم. نگران‌کننده‌ترین وظیفه در مورد یک گروه موسیقی هومبورگ، زنده نگه داشتن آن بود. گمان می‌کنم همه گروه‌های چناران شهر دعا موسیقی شهرهای کوچک با همین مشکلات روبرو هستند.

ما با وجود مشکلات باورنکردنی کار می‌کردیم. اگر مردم شهر همان علاقه‌ای را که ما بهترین دعانویس شهر به موسیقی نشان دادیم، داشتند، یک ارکستر طلسم فیلارمونیک ده هزار نفره در نیویورک داشتیم که بیست و چهار ساعته برای افتخار می‌نواخت. ما همیشه با رنج‌های بی‌پایان، گروه خود را تقویت می‌کردیم، اما درست زمانی که کمال در چشم‌انداز بهترین دعانویس شهر بود، سرنوشت سنگدان آنها را پاره کرد. استعداد کمیاب بود و بی‌ادب،[صفحه ۱۸۸]شهر بی‌رحم همیشه به هومبورگ دست دراز می‌کرد و برخی از نوازندگان ضروری را از جادو و طلسمات آنجا می‌راند. البته همیشه لیست انتظاری از جوانان وجود داشت که چند نوازنده‌ی گوش‌خراش را از هورن سرخس شهر دعا آلتو بیرون می‌کشیدند، و ما همیشه تعدادی نوازنده‌ی کلارینت کودک داشتیم که با شکوه در قسمت‌های نرم می‌نواختند و سپس هر زمان که به قسمت تک‌نوازی می‌رسیدند، نت‌های

غاز مانند می‌نواختند. اما هر چقدر هم که تلاش می‌کردیم، هرگز نمی‌توانستیم بهترین دعانویس شهر بیش از دو کورنت داشته باشیم. یکی از این‌ها اد اسمیت بود. او یک کورنت‌نواز بی‌عرضه بود، اما برادرش اد یک باریتون خوب بود و ما مجبور بودیم هر دو را داشته باشیم یا هیچ‌کدام را نداشته باشیم. دیگری معمولاً یک دانشجوی جوان مضطرب طلسم بود که با کارهای لردگان شهر دعا ساده خیلی خوب کنار می‌آمد، اما در "مارش شیکاگو تریبون" مثل یک مرد چاق که با دعا یک گیاه خرزهره از پله‌های زیرزمین پایین می‌افتد، طلسم نویس در اجرای کروماتیک پایین دعا می‌آمد. در مورد ترومبون‌ها، یک فیتالیتی مثبت در بین آنها وجود داشت؛ ما همیشه آنها را از دست می‌دادیم.

نوازندگان ترومبون باید[صفحه ۱۸۹]به هر حال، متولد می‌شد و هیچ امیدی به پرورش آن نبود. گذشته از این، همسایه‌ها اجازه نمی‌دادند. هنری وود جوان یک بار استعداد خود را نشان داد، اما پس از اینکه پدرش حدود شش ماه به او گوش داد، انتهای شاخش طلسم را از او گرفت و با آن فرش می‌کوبید، تا جایی که از نظر ملودی منقرض شد. یک سال ما میسون پیترز را داشتیم که در نواختن ترومبون اسلاید فوق‌العاده بود. اما او فقط هفته‌ای دوازده دلار در فروشگاه کفش اسنایدر حقوق می‌گرفت و پینسویل، که هرگز از انجام ترفندهای کثیف علیه ما خسته نمی‌شد، با دعا عجله دنبالش دوید و دعا یک کار هجده دلاری در آنجا برایش پیدا کرد.

عدم محبوبیت بود، با این جمله آغاز شد که «اگر بفهمم که رفتارم مورد تأیید شما و دوستانم نیست،» او را به شدت خوشحال خواهد کرد، و او امیدوار است که با حضور دوباره دعا در دعا پارلمان، از منافع کاتولیک‌ها غافل نشود. [او اضافه می‌کند] من اطلاعات مطمئنی داشتم که اسقف دِری با برخی از بخش‌های بی‌فکر کاتولیک‌ها که به همین منظور در شهر بودند، متحد شده بود و پذیرش آن نهاد برای حق رأی دادن طلسم نویس به اعضای پارلمان قرار بود اولین موضوعی باشد که در کنوانسیون مطرح می‌شد. اکنون فکر می‌کردم که بحران از جایی شروع شده که لرد کنمار[574] و سران بدن باید قدم پیش بگذارند تا این پروژه‌های وحشیانه را انکار کنند و وابستگی درچه شهر دعا خود را به قدرت‌های قانونی اعلام کنند...

بنابراین من با یک حرکت جسورانه تصمیم گرفتم.[575] او اضافه می‌کند که از موفقیتش، که «اقدامات رهبران کنوانسیون را کاملاً آشفته کرده بود»، بسیار خوشحال بود. ارل-اسقف دِری یک طلسم انقلابی مصمم و بسیار مشتاق جدایی بود و گفته می‌شود که به لرد چارلمونت گفته است: «اوضاع خوب پیش می‌رود، سرورم: ما خونریزی خواهیم داشت.» اولیری، نویسنده‌ی جادو و طلسمات «وفاداری ادعا شده» و به طور مشهوری مردی صلح‌جو، احتمالاً کمی تردید می‌کرد. [صفحه ۲۳۸]در تلاش برای جلوگیری از آنچه اُرد از آن می‌ترسید به یک هرج و مرج خونین تبدیل شود، از طلسم طریق دیپلماتیک. برک، در نامه‌ای به برادر کشیش اولیری، گفت: «هر کاری از دستتان برمی‌آید راوند شهر دعا انجام دهید تا طلسم نویس از یک سو رشد ژاکوبینیسم و ​​از سوی دیگر ظلم و ستم، که بهترین دعانویس شهر بهترین دوست آن است، را

متوقف کنید.» جای تعجب نیست که دولت ایرلند از این چشم‌انداز رنگ از رخسارش پرید. یکی از روزنامه‌های دوبلین، به نام «روزنامه داوطلبان»، ترور را تشویق می‌کرد؛ و برخی از مردان در بهار قبل به اتهام توطئه برای قتل هفت عضو نامحبوب پارلمان دستگیر شده بودند. سستی قضات و نبود نیروی پلیس منظم، امکانات زیادی را برای جرم و جنایت فراهم کرد. شورش‌ها قهدریجان شهر دعا به دلیل اعتصابات تجاری طلسم در خیابان‌ها به راه افتاد؛ مردان «با قیر و پر» رها شدند و در مقابل جمعیت خشمگین رها شدند؛ سربازان له شدند و در حال خونریزی روی پیاده‌رو رها شدند. گروه‌های جدیدی از داوطلبان برای جذب نیرو آگهی دادند و مردانی با بدترین شهرت به صفوف آنها هجوم آوردند.

در همین حال، اسقف دِری در حال تشکیل یک هنگ جدید از داوطلبان در اولستر بود. فرود می‌نویسد: «نایب‌السلطنه، به توصیه فیتزگیبون، مأمورانی را با لباس مبدل برای مراقبت از او فرستاد، و در صورت لزوم دستگیری، حکمی در جیب‌هایشان داشتند.» و اضافه می‌کند که «این اسقف منحصر به فرد تقریباً به پایان دوران حرفه‌ای خود با چوبه دار نزدیک می‌شد.» کناره‌گیری از زندگی عمومی طلسم نویس چنین شخصیت برجسته‌ای، از نظر تأثیر، تنها پس از فروپاشی کنوانسیون بود، که او روح محرک آن بود. شش سال بعد، داران شهر دعا هنگامی که بنکرافت توسط فرانسه برای یک مأموریت مخفی به ایرلند فرستاده شد، گزارش او که اکنون در وزارت امور خارجه در دعا پاریس نگهداری می‌شود، بهترین دعانویس شهر همانطور که از لکی می‌شنویم، بیان می‌کند که سقوط کنوانسیون «به نوعی دموکراسی ایرلندی را به

سخره گرفته است و ممکن است مدت‌ها طول بکشد فولاد شهر شهر دعا تا این وضعیت جبران شود.» این کنوانسیون مربوط به سال ۱۷۸۳ است. تا پاییز ۱۷۸۴ هیچ نامه‌ای که اولیری را رسوا کند، یافت نشد - نامه‌هایی که هیچ اقدام جاسوسی مشخصی را آشکار نمی‌کردند، یا حتی توسط خودش نوشته نشده بودند، اما نشان می‌دادند که او تسلیم صدای وسوسه‌گر شده است. با قضاوت در مورد دعا مردی که زنده نیست تا از خود دفاع کند، کسی که یادش برای یک قرن مورد احترام بوده است، با اکراه مجبور می‌شوم این روایت را با انواع و اقسام مغالطات پر کنم.[صفحه ۲۳۹]نظرات موافق و مخالف، جادو و طلسمات به طوری که جادو و طلسمات خوانندگان بتوانند نتیجه یک مطالعه وجدانی از دعا پرونده را داشته باشند و بتوانند به یک نتیجه قضایی برسند.

سرعت ورود اولیری به دوبلین، همه کسانی را که آن را در فرود می‌خواندند، به شدت تحت تأثیر قرار داد؛ زیرا به گفته آن مورخ، اورد از وزیر امور خارجه انگلیس خواست تا دو مرد آموزش دیده از کارکنان خبرچین خود را برای او بفرستد.[576] با این حال، من نامه‌ای که حاوی این درخواست بود را به صورت چاپی یا دست‌نویس ندیده‌ام. اولیری همزمان با کارآگاهی به نام پارکر به آنجا آمد؛ اما سرعت ورود کشیش، اگرچه بد به نظر می‌رسد.